zaterdag, december 09, 2006

Groetjes uit Nemo33


Vandaag voor de eerste keer in Nemo33 gaan duiken te Ukkel. Samen met de zanger van een nieuwe groep, Dirk, zijn we tot 34 meter diepte gegaan. Maar waarom noemen ze het dan niet Nemo34... Of zijn onze beide dieptemeters fout en zijn ze misschien gekalibreerd op zout zeewater ipv zoet kraantjeswater... In ieder geval, het was super en ik ga mij voorbereiden op het duiken in België. Jep, laat de Oosterschelde, Noordzee en Ekerse Putten maar afkomen!

Deze vrouw deed echt geen moeite om uit de weg te gaan voor de foto die door ana genomen werd.

zaterdag, november 25, 2006

BB in het Nieuwsblad van 25/11/06

Kristel Golsteyn wil oud worden op een pier in Thailand
,,Niets hier voelt aan als werken''

Amper twee meter breed is de betonnen aanlegsteiger van Bang Bao, het meest zuidelijke dorpje op Koh Chang. Toch is hij het kloppende hart van het dorp. Aan weerszijden liggen geen boten, maar leunen de paalwoningen van de vissers en handelaars tegen de betonnen constructie. Alleen het uiteinde van de 200 meter lange steiger doet dienst als haventje.

In de laatste woning aan de pier - zoals de aanlegsteiger er genoemd wordt - is sinds kort de bar van Nokia gevestigd, die hij met veel verbeelding als een Irish Pub omschrijft. Een kleine toog, enkele barkrukken en genoeg cocktails om een avond mee te vullen. Meer is er niet nodig om the talk of the town te worden in Bang Bao. Als Nokia openhoudt, schuiven de duikinstructeurs van centrum BB Divers na het werk hun benen onder zijn toog en vertellen ze verhalen over de reizen die ze maakten en de toeristen die ze leerden duiken.

Aan de muur hangt een foto van de aanlegsteiger van Bang Boa vijf jaar geleden. Het is een lange, lege, kale steiger. De pier deed toen nog alleen dienst als aanlegplaats voor de boten van de vissers uit de omgeving. Die leven en werken er nog altijd, maar de laatste jaren leerden steeds meer toeristen het laatste dorpje op Koh Chang kennen en de plaatselijke economie paste zich aan. Ondertussen zijn er vijf duikscholen op de pier en verschillende souvenirwinkeltjes. Zelfs een 7-Eleven installeerde zich aan de voet van de steiger.

Kamperen in Europa

,,Ik heb hier mijn hart verloren'', vertelt Kristel Golsteyn. ,,Toen ik nog in België werkte en jaarlijks grote reizen maakte, kwam ik hier al heel graag. Ik wist dat ik me hier - in Thailand of Cambodja - wou settelen, maar ik wist nog niet zeker als wat.''

Het huis aan de pier, waar ze woont en haar duikcentrum uitbaat, ademt rust uit. Geen klaslokaaltjes met airconditioning, geen ramen zelfs, maar een open ruimte met zicht op zee. Comfortabele zetels met kussentjes en een kleine bibliotheek met veel Nederlandstalige boeken. Aan de balie bij de ingang ontvangen Kristel en haar duikinstructeurs de klanten. Die krijgen meestal een kop koffie bij hun vragen. Het hoort allemaal bij de filosofie van het huis. ,,Als mensen terugkomen van het duiken, moeten ze hier tot rust kunnen komen. De mensen zitten hier boven zee en dat moeten ze ook voelen.''

Al van jongs af reisde Kristel veel. ,,Met mijn ouders gingen we altijd kamperen in Europese landen. Gelukkig, want anders zou ik Europa waarschijnlijk nooit hebben gezien. Mijn eerste verre reis was Thailand. Sindsdien ben ik helemaal gefascineerd geraakt door Zuidoost-Azië en ik wou er alleen maar meer van zien. Ik ben ook in Afrika en het Midden-Oosten op reis geweest, maar dat heeft me nooit zo gefascineerd. Een safari is leuk voor een keertje, maar dan heb je het wel gezien.''

Aanvankelijk begeleidde Kristel reizen in haar vrije tijd, maar zes jaar geleden besloot ze er haar voltijdse bezigheid van te maken. Ze leerde duiken in Egypte en haalde haar brevet als duikinstructeur. Zo begon ze, wanneer ze geen reizen begeleidde, duikles te geven op verschillende plekken in Thailand. Drie jaar geleden kocht ze het huis aan de pier van Bang Bao en besloot ze zelf haar duikcentrum te openen.

Respect voor vrouwen

,,Ik werkte hier enkele dorpjes verder als duikinstructeur en kwam in mijn vrije tijd vaak naar een koffiehuisje in Bang Bao. Dit huis was van een familie met veel kinderen die nu hiertegenover wonen. Het was redelijk vervallen toen ze vroegen of ik het wou kopen. Zij hadden geld nodig. Ik heb het gekocht en zo is het echt begonnen.''

Ondertussen is Kristel volop bezig met de uitbreiding van het duikcentrum. In het naburige dorpje Lonely Beach kocht ze een huis met zwembad. Dat wil ze uitbouwen als guesthouse . In het zwembad kunnen de beginners kennismaken met de duiksport.

Gaat zaken doen in een vreemd land haar dan zo goed af? Ze glimlacht voor ze de vraag beantwoordt. ,,Thai zijn sowieso heel behulpzame mensen. Ze zijn altijd bereid om te helpen. Ik dacht dus dat het normaal was dat ze mij ook bij het uitbouwen van mijn zaak zo gunstig gezind waren. Nadien heb ik ontdekt dat het vooral komt omdat ik een vrouw ben. Thai hebben echt respect voor vrouwen die zelf hun zaak opzetten. Ze zien het niet zo vaak.''

Slapend kapitein

In het kleine haventje van Bang Bao ligt tussen de vissersboten de boot van BB Divers. 's Morgens, als de speedboten van de andere duikscholen met een razende vaart vertrekken, laadt een van de duikinstructeurs het duikmateriaal in en helpt hij de klanten aan dek. De omgebouwde vissersboot van Kristel vaart trager naar de duikbestemming, maar past perfect in de filosofie van het duikcentrum. Tijdens de trip geven de instructeurs op het droogdek, boven, uitleg over de diving spot van de dag. De ervaren duikers en snorkelaars kijken beneden hun materiaal na, schenken zich een koffietje in en genieten van de zon.

,,Het is niet gemakkelijk om een goede kapitein te vinden voor deze boot'', zucht Kristel. ,,Hij moet bereid zijn elke nacht op het dek te blijven slapen. Hoewel de boot niet van hem is, moet hij ermee omgaan of dat wel zo is. Hij moet niet alleen weten hoe hij dit soort boot moet manoeuvreren, maar ook hoe hij met toeristen en duikers moet omgaan. Als hij de boot verkeerd in de stroming legt, krijgen de duikers het heel moeilijk om na hun duik weer aan boord te klimmen, bijvoorbeeld.''

De duikers aan boord zijn niet op zoek naar extreme ervaringen. Meestal zijn het rugzaktoeristen, ervaren duikers, die enkele dagen komen uitblazen op Koh Chang. ,,Mensen komen naar hier om te duiken. En als ze hier aankomen, zijn ze meestal blij verrast door wat ze te zien krijgen. Wij hebben sites genoeg voor mensen die komen 'vakantieduiken'. In de buurt zijn geen sites die dertig meter diep gaan'', legt Kristel uit.

Tussen twee duiken door eten de duikers - zeebriesje in het haar - ook op het droogdek. Een restaurantje aan de pier maakt het eten elke morgen klaar. ,,Het leukste aan dit leven is dat niets hier aanvoelt als werken. Duiken is ontspannend. Dagelijks werk je met mensen die hier komen om zich te amuseren. Dat is iets heel anders dan een baan in een winkel. Zelfs in de drukste maanden van het hoogseizoen, wanneer je lange dagen maakt, heb je nog niet het gevoel dat je aan het werk bent'', zegt Kristel.


,,De boeddhistische zienswijze maakt de mensen heel aangenaam. De Thai houden heel erg aan hun tradities - alle tradities, niet alleen de boeddhistische. Tegelijk zijn ze ook slim genoeg om de luxe van het Westen binnen te halen. Het is een mooie combinatie. Ik zie mezelf hier, op deze plek, oud worden.''

Alle info op www.bbdivers.com

Valerie Droeven, foto's Herman Ricour 25/11/2006

http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=GSH14SU9B

zaterdag, november 18, 2006

Lost, again


Tiens, tiens, de naar waar was het ook alweer...

Oeps, het was diene kant uit...

zaterdag, november 04, 2006

België = Ijskast

Zoek de knuffelbeer

vrijdag, november 03, 2006

Bambi-ogen

België = koelkast

zondag, oktober 15, 2006

België voor beginners


België is cool



Wij zijn lost

Mmmmm, tarte bresilienne

zondag, september 10, 2006

Sfeerbeeldjes, PART zoveel


Dit is mijn laatste foto genomen in Phnom Penh van Ana en Borey. Die avond werd Dengue mij te machtig.

Kuifje in Tibet in het Khmers. Het enige boekje voor kinderen in Kompong Speu.

Foto genomen door Ana. I like flower.

De eeuwige rijstvelden.







Heb ik al geschreven dat Ana op 22 september in België zal toekomen?